Vertrouwen

 Vertrouwen. Wat een woord! Het kan zoveel omvatten, zo belangrijk zijn en toch is het niet meetbaar en niet tastbaar. Het gevoelsmatige eraan prikkelt mijn verpleegkundige achtergrond, het ongrijpbare irriteert mijn onderzoekersbrein. Maar recent heb ik het woord in een heel nieuw licht mogen aanschouwen en er op mijn werkplek een nieuwe betekenis aan mogen geven. 

Vertrouwen in je collega’s is van groot belang om met een veilig gevoel een drukke dienst door te komen. Weten dat je op elkaar kan bouwen, bij elkaar terecht kan voor hulp en ingewikkelde vragen, maar ook dat je met elkaar kan lachen om weer zo’n absurde situatie die de neuropatiënt soms kan meebrengen. Vertrouwen doordat je op elkaar past als de werkdruk oploopt en dat je de moeilijke momenten met elkaar kan delen. Dit vertrouwen is in de ene dienst natuurlijk meer aanwezig dan de ander en je zult het niet bij elke collega vinden. 

In de 5 jaar die ik doorbracht op de verpleegafdeling heb ik echter nooit een dienst gehad waarin ik het vertrouwen niet had. Toen eind vorig jaar een goede vriendin van mij werd opgenomen in mijn eigen ziekenhuis, moest ik opnieuw nadenken over dit vertrouwen. Na een heftige acute fase werd duidelijk dat ze naar mijn eigen oude afdeling zou komen, dat was even slikken. Wat vond ik daarvan? Vind ik dat juist fijn of juist eng? Als stafadviseur veiligheid weet ik precies welke fouten er gemaakt worden. Ik weet ook als geen ander dat ons systeem deze fouten toelaat en het niet aan het individu ligt. Maar kan ik die nuance nog onthouden als er fouten gemaakt worden bij iemand die ik al jaren een van mijn beste vrienden mag noemen?

Ik heb in die weken met veel mensen gepraat. Collega’s, de hoofdverpleegkundige, mijn leidinggevende. Iedereen begreep wat een gekke positie ik mij in bevond en iedereen gaf mij tips en advies om met de situatie om te gaan. In een gesprek met de hoofdverpleegkundige kwam uiteindelijk de echte verheldering, zoals vaak een onbewuste gedachte opeens uitgesproken wordt als je de juiste gesprekspartner hebt. Ik zei: “er is niemand op de afdeling die ik niet vertrouw aan haar bed”. Daar was het dan, ondanks alle trends in incidenten die ik zelf heb geanalyseerd was daar gewoon een onmeetbaar gevoel: vertrouwen. En dan niet het vertrouwen van mijn collega’s dat ze op mij letten, zoals vroeger tijdens een dienst, maar vertrouwen dat ze letten op iemand waar ik van hou.

Een vader, moeder, kind, geliefde, familielid of vriend op je eigen afdeling hebben liggen. Het laat je heel hard nadenken over je eigen werkplek. Voor mij was het een bevestiging van het vertrouwen dat ik als collega altijd heb gevoeld. Ik raad het iedereen aan om deze situatie eens voor te stellen. Wat zou je voelen? Zou je het vertrouwen hebben? Zo niet, wat kan je doen om dit te verbeteren? En zo ja, zeg je wel eens tegen je collega’s hoe blij je met ze bent?

- Peter

  

Peter Vink
Voorzitter Afdeling Neuro & Revalidatie
Stafadviseur Kwaliteit & Veiligheid, AMC
Neuroverpleegkundige, niet-in-zorg

Vind meer artikelen in vergelijkbare categorieen Nieuws, Voorzitter

Gepubliceerd:06-02-2017
Aantal keer bekeken:3001

Ed zegt:
Peter, wat een mooie ervaring dat je met al je kennis en inzichten ruimte maakt voor je gevoel en daarin rust kan vinden. Vertrouwen is iets wat onmeetbaar en niet tastbaar is, maar veel betekent.
vrijdag 24 februari 2017 16:49

Reactie(s)
Geef je reactie

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Voer de hierboven staande code in: